«\لینک{http://en.wikipedia.org/wiki/Programming_paradigm}{پارادایم}» ترجمه‌ی دقیق و خلّاقانه‌ی مفهومی‌ست که همه‌چیز را شروع می‌کند. «همه‌چیز» به معنای آن‌ی که آدمی \چبر{in terms of it} فکر می‌کند. «روال‌گرایی، لیست‌گرایی، شیءگرایی، تصمیم‌گرایی، الگوگرایی»[1] می‌بینی تئودورا؟ دنیای برنامه‌نویس‌ها آن‌قدرها که تو فکر می‌کنی هم «بیش از حد ملموس»[2] نیست. برنامه‌نویس‌ها یک زمانی به دنبال حقیقت بودند، حالا اما، کارشان شده صدورِ […]

درد؛ درد من حماقت است. حماقتِ تفکّرِ قبل از تکلّم. آدم اگر قبل از حرف‌هایش فکر کند، حرف‌های‌ش داخل دهانش می‌ماسد و به زبانش نمی‌رسد. اصلاً حرفی نمی‌ماند برای گفتن. همه چیز همان‌جا، در همان «همیشگی» بیان می‌شود.

زیاد \لینک{blog://23306849am/}{فکر} می‌کنم به حرف‌هایی که زده‌ام. همه‌ی‌شان پس-و-پیش به نظر می‌رسند، گویی کم‌ترین استعدادی در مرتّب کردنشان خرج نشده باشد. من از انتقال مفاهیم با نوشته‌ها بیزارم؛ همیشه نصف‌شان در گلوگاهِ \چبر{cast}-شدن گیر می‌کنند. بوی گندشان. \بعدی{} من عاشقِ خلاصه شدن تمام حرف‌ها در تک‌کاراکترهای پرمعنا هستم. عاشق اینکه بگذارم هر کسی هر برداشتی […]

تمام حرفه‌ای‌ها یک روز به یک جایی که رسیده‌اند، جلوی در دستشویی یک مکثِ لحظه‌ای کرده‌اند و گفته‌اند: «کونِ لقِّ همه‌شون» قاف‌ش را هم هر چه بیشتر مشدّد کرده بوده باشند، بعدها حرفه‌ای‌تر شده‌اند.

از اینجا که رد می‌شوم، همه چیز بو می‌دهد. بوی دریا، یا شاید یاس. تمام آن‌هایی که نوشته‌ام، هر چقدر خودم را \چبر{arouse} می‌کنند، برای انتشار احمقانه به نظر می‌رسند. همه چیز بوی تنهایی‌های دونفره را می‌دهد. تمام آنهایی که «تنهایی‌های دونفره» را در دسته‌ی \چبر{oxymoron}‍ها می‌گذارند احمقند. همه‌ی‌شان، بدون استثناء. همه‌ی‌شان؛ چون هیچ شهودی […]

عزیزَک‌م، می‌آید روزی که من هم دوباره شروع بشوم. آن‌قدر از تو می نویسم که تمام بشوی آنروز. آن روز، تو تعجب می‌کنی از تمام دوگانگی‌هایی که از صبح تا شب یقه‌ات را می‌گیرند، به دیوار می‌چسبانندت و تو را \چبر{seduce} می‌کنند، تا با آن‌ها روراست باشی. آن‌وقت است که افسوس می‌خوری. آرزو می‌کنی که […]