نارکوتیک و نارکیسِس، دایلکتیک و دیاکرتیک، لونلی‌نس و لاولی‌نس این‌ها چیزهایی هستند که من باید فرقشان را برای این احمق‌های ظاهراً-متفاوتِ ذاتاً-یکسان توضیح بدهم. حیف که همیشه همه چیز در \چبر{Next Chapters} توضیح داده می‌شود. حیف که دیر توضیح داده می‌شود. اصلاً؛ حیف که توضیح داده می‌شود. \بعدی{} هیچ‌وقت قرار نبود هوا اینقدر گرم باشد، […]

اوج تنهایی‌های من همان موقعی‌ست که می‌خواهم خودم را توصیف کنم. بهترین توصیفی که زندگی غیرمجازیِ روزانه‌ی من ممکن است به خودش دیده باشد، همان «این اطرافِ لعنتی» بود. همان که هنوز «بود» نشده. کم‌کم می‌ترسم. سه ماه است دارم کم‌کم می‌ترسم. سه ماه است که شش ماهه به‌دنیا می‌آیم؛ قبل از نوشتن منتشر می‌شوم. […]

چرا نباشد؟ همه‌چیز دقیقاً با همین استدلالِ تخمیِ «چرا نباشد؟» محو شده. انگار تنها وظیفه‌ی «همه‌چیز» محو شدن است، و فقط م/ن است که می‌ماند. که باید همیشه شفاف بماند. وظیفه‌اش است شاید چون. من اما ترجیح می‌دهم با اکثریتِ هیچ‌چیز زندگی کنم، تا اقلیتِ همه‌چیز. نه قدرت‌ش را دارم، نه انگیزه‌اش را حتی. نه […]

جرج عزیز؛ [راستی جرج، تو از کِی عزیز شدی؟] من هیچ‌وقت روحیه‌ی مجرمانه‌ای نداشتم. من اصلاً برای زندگی در شهر مجرم‌ها به دنیا نیامده بودم. آمده بودم که… واقعاً برای چه کاری به این خراب‌شده آمده بودم؟ من همیشه مجرم نیستم. اینجا هم همیشه خراب‌شده نیست. اِنی‌وِی، جرم امروز من سنگین شده. کِشیش به چه […]

لا به لای قبرها قدم می‌زنم و روی بعضی‌های‌شان دابل‌کلیک می‌کنم. اکثراً واکنشی ندارند. اکثراً وا نمی‌شوند. اکثراً واکنش واشونده‌ای ندارند. اکثرشان هم‌رنگ اکثریت شده‌اند.

اسم‌ش هژبر السادات بود. همراهی جالبی بود از «ژ»-فارسی و «الـ»-عربی، و تدریس انگلیسی به بچه‌های قد و نیم‌قد. به هر حال، اسم زیبایی داشت. [لابد دیوانه شده‌ام که راه‌به‌راه روی اسم این و آن لایک می‌زنم.] عینکی بود. آن‌وقت‌ها هیچ چیز خاصی در عینک‌ش نمی‌دیدم، اما نمی‌دانم چرا خاطرات اصرار می‌کنند که فکر کنم […]