«پر از سخنم؛ تویی و منم؛ چگونه نبارم؟» لبخند می‌زنم. این روزها را فقط لب‌خند می‌زنم. [من را اگر بشناسید می‌دانید که سخت لبخند می‌زنم. این روزها امّا…] این روزها؛ روزهایی که با دیروزها لیترالی «هیچ» فرقی نکرده‌اند. روزهایی که همان‌قدر تلخند؛ همان‌قدر سخت؛ همان‌قدر پرفشار. روزهایی که حالا امّا دوباره معنی می‌دهند؛ دوباره معنی […]