کلّ غرغرهای گذشته‌ام چس‌ناله به نظر می‌رسند؛ دوری، خستگی، روزمرگی. هِه؛ گه‌خوری‌های اضافی. کدام خودکشی؟ از چه کسی فرار کنیم؟ به چه کسی فرار کنیم؟ از خودمان به خود-آی-مان؟ از نا-خود-های‌مان به نا-خدای-مان؟ از بیخودی-های‌مان به بی-خودی-های‌مان؟ \بعدی{} به هر حال من مانده‌ام و دنیایی که اساساً «» است. [کلمه‌اش را نمی‌دانم. یک ماه است […]

به نامِ خدایی که این‌جا هست و آن‌جا نه؛ همان خدایی که صبحِ امروز خواب ماند (چون دیشب داشت تا دیروقت با دوست‌دخترش در فرانکفورت چت می‌کرد) و بدو بدو به سمت دیارِ باقی شتافت. موضوع انشاء: خدا \بعدی{} آدم‌ها اصولاً می‌روند؛ اصولاً قرار است بروند. و تو نگاه می‌کنی. گاهی برای‌شان دستی تکانکی می‌دهی. […]

یک‌هو \لینک{https://www.radiojavan.com/mp3s/mp3/Hayedeh-Gheseye-Man}{«}از ترحّمِ تو بیزار؛ که خودم سنگِ صبورم.» هیتز می. کلّ دنیا را با خودم رول‌بک می‌کنم. دنیا رول‌بک نمی‌شود. من می‌شوم. هِه؛ این‌کانسیستنسی‌های‌ش. \بعدی{} سرگیجه می‌گیرم از صداهاتان. همه‌تان. استثناء هم ندارد. دنیایتان بیهوده است و در به‌اشتراک‌گذاری دنیای بیهوده‌تان اصرار دارید. سرم گیج می‌رود و دلم پیچ؛ از این همه صدا. از […]

داد می‌زنم. \کج{\چبر{Give me a sign}}. نمی‌شنوی. [همیشه اینجای داستان که می‌رسم شروع می‌کنم با خودم کشتی می‌گیرم. که نشنیدی واقعاً؟ یا… هر بار غرق می‌شویم. من و کشتی‌های‌م؛ در افکارم. طفره می‌روم. طفره که نه؛ جاخالی می‌دهم از خودم. زمین می‌خورم. سیر می‌شوم. از زندگی از طفره طفره که نه از جاخالی از خودم […]

مثلاً می‌شد اسمِ رسمی‌ش \چبر{Reproducible Bug} باشد و در خانه \چبر{Stable Unstability} صدای‌ش کنند، که من عاشق [خب، مسلّماً] دومی بشوم و بمانم. تو اما… تو اما «چه»اش را نمی‌دانم. من حتی نمی‌دانم چه شد که یاد تو افتادم، لا‌به‌لای تمامِ آنچه \چبر{local chaos} می‌نامیدم، من خیلی چیزهای دیگر را هم نمی‌دانم. اصلاً کلّ آن‌هایی […]

از اینجا که رد می‌شوم، همه چیز بو می‌دهد. بوی دریا، یا شاید یاس. تمام آن‌هایی که نوشته‌ام، هر چقدر خودم را \چبر{arouse} می‌کنند، برای انتشار احمقانه به نظر می‌رسند. همه چیز بوی تنهایی‌های دونفره را می‌دهد. تمام آنهایی که «تنهایی‌های دونفره» را در دسته‌ی \چبر{oxymoron}‍ها می‌گذارند احمقند. همه‌ی‌شان، بدون استثناء. همه‌ی‌شان؛ چون هیچ شهودی […]

آهسته، ممکن است در گوش تو حرف بزند. آهسته، ممکن است برای او لالایی بخواند. آهسته، به من می‌خندد اما. تو ممکن است آهسته جواب بدهی. او ممکن است آهسته بخوابد. من اما، آهسته می‌خندم. (و اسمش را می‌گذارم \چبر{“smile back”}) باید کمتر بحث کنیم و وقت بیشتری را با آهسته بگذارنیم. با آهسته قدم […]