خیلی پسیو «نایتس این وایت سَتین» می‌خواند. شُل می‌خواند. من هم برایش وِل می‌زنم؛ که نفهمد بلد نیستم. استیلِ تخمم هم نیستی دکلمه می‌کند: «یِس آی لاو یو». مکث می‌کنیم؛ می‌فهمیم چه گندی زده‌ایم. [حسّ خوبیست که بدانید تنها کسی نیستید که گند زده] چشم‌هامان را می‌بندیم. م: «از اوّل.»

بزرگراه که هیچ؛ دنیای اشتباهی را انتخاب کردیم برای وارد شدن به. می‌شنوی؟ تقّ و پوق‌های بیل‌بیل‌ک‌های ضربه‌گیرهامان را؟ شمرده‌ای‌شان اصلاً؟ فرضاً هم که شمرده باشی؛ کی حوصله‌اش را دارد که نگران این‌همه ضربه باشد؟ دنیای ضربه‌گیرها تلخ است؛ ترکیدن بیل‌بیل‌ک‌ها برای سرگرمی و لذّت شخصی تلخ‌تر.

هِی خدا! هِی جان‌کوچولوی بزرگِ کودکی‌های من، اِی خالق هر آنچه هست و نیست و الخ، می‌آیی تبادل \چبر{trick} کنیم؟ خیلی حوصله-سر-بر شدی جدیداً. هِی فدریکو؛ تو هم فاک آف. باشه؟ \بعدی{} حماقت را صرف که کرده‌ام هیچ؛ از حالت اکتیو به پسیو هم برده‌ام. احمقم و خسته. به ذهنم می‌رسد بلافاصله که کدام‌تر؟ نمی‌دانم. […]

این حس سریع‌سریع تایپ کردن را دوست دارم. من عاشق وی‌آی‌اِم شدم، فقط چون هیچ‌وقت از نوشتن نمی‌ایستی. همیشه یا داری می‌نویسی، یا اصلاح می‌کنی، یا بیخودی لابه‌لای متن بالا-و-پایین می‌شوی. همیشه وانمود می‌کنی که دستت [وسط صفحه] مشغول یک کار مفید است. عاشقِ این خود-مفید-بینیِ مزمن. چون برعکس تمام ادیتورهای کسل‌کننده‌ی دیگر، \چبر{undo} کردن […]