کلّ غرغرهای گذشته‌ام چس‌ناله به نظر می‌رسند؛ دوری، خستگی، روزمرگی. هِه؛ گه‌خوری‌های اضافی. کدام خودکشی؟ از چه کسی فرار کنیم؟ به چه کسی فرار کنیم؟ از خودمان به خود-آی-مان؟ از نا-خود-های‌مان به نا-خدای-مان؟ از بیخودی-های‌مان به بی-خودی-های‌مان؟ \بعدی{} به هر حال من مانده‌ام و دنیایی که اساساً «» است. [کلمه‌اش را نمی‌دانم. یک ماه است […]

یک‌هو \لینک{https://www.radiojavan.com/mp3s/mp3/Hayedeh-Gheseye-Man}{«}از ترحّمِ تو بیزار؛ که خودم سنگِ صبورم.» هیتز می. کلّ دنیا را با خودم رول‌بک می‌کنم. دنیا رول‌بک نمی‌شود. من می‌شوم. هِه؛ این‌کانسیستنسی‌های‌ش. \بعدی{} سرگیجه می‌گیرم از صداهاتان. همه‌تان. استثناء هم ندارد. دنیایتان بیهوده است و در به‌اشتراک‌گذاری دنیای بیهوده‌تان اصرار دارید. سرم گیج می‌رود و دلم پیچ؛ از این همه صدا. از […]

با خودم تکرار می‌کنم، «ایزی از اِ کیس»، دنیا می‌ایستد. استغفار می‌کنم. خداهه هم که، خب، زیاد گیر نیست؛ می‌بخشد. تنها می‌شود باز و لعنت می‌کند خودش را که اینقدر زود وا داده. به خودش قول می‌دهد به این سادگی نبخشد دیگر بندگان‌ش را. \بعدی{} بازگشته‌ام. [می‌خواستم بنویسم «باز برگشته‌ام» که دیدم ترکیب طولانی‌ایست به […]

ما را از بس لابه‌لای کودکی‌های‌مان بزرگ کردند، باورمان نشد، که چایلدهودمان هیچ‌وقت دوست نداشت اینقدر گُنده بشود. گَندَش را در آوردیم. همین دخترک کولِ خودمان اصلاً؛ پای تلفن که می‌خندد، تمام وجودش را از پشت گوشی هُل می‌دهد این طرف خط. دندان‌های‌ش هم معلوم می‌شود حتّی، از همان‌جا. من هم یادم می‌افتد که باید […]

مثلاً می‌شد اسمِ رسمی‌ش \چبر{Reproducible Bug} باشد و در خانه \چبر{Stable Unstability} صدای‌ش کنند، که من عاشق [خب، مسلّماً] دومی بشوم و بمانم. تو اما… تو اما «چه»اش را نمی‌دانم. من حتی نمی‌دانم چه شد که یاد تو افتادم، لا‌به‌لای تمامِ آنچه \چبر{local chaos} می‌نامیدم، من خیلی چیزهای دیگر را هم نمی‌دانم. اصلاً کلّ آن‌هایی […]