هوا تاریک، آسمان ابر، باران گرفته، و سرم درد، از روز هفتم هم که خدا شب را طولانی کرد و من را بی‌خواب. لبخندَت مسری. سرفه می‌کنی و می‌گیرم. سرایت می‌کند. صدایت می‌کند. چشم‌های‌م صدا می‌کنند لبخندهای‌ت را. تو اما صدای چشم‌های‌م را نمی‌شنوی. من هم که نگاه لبخندهای‌ت را. با نگاه‌های‌م بزرگ می‌شوی آماندا […]

کرخ می‌شوم.\مکث{500} نوک بینی\مکث{300} تا کفِ پا. چشم‌های‌م را اشاره می‌دهم تا ببینی آماندا؛ نمی‌بینی اما. نمی‌بینی و دنیای من [\مکث{500} خالی از جلوه‌های بصری و پر از ترس‌های کودکانه،\مکث{700} پر از اشک‌هایت و خالی از خاطراتم،\مکث{700} خالی از خودم و پر از خدایانت ]\مکث{700} تمام می‌شود؛ به همین سادگی مقلوب می‌شوم بألف. می‌دانی آماندا؟ […]

«نیمکت»،\مکث{700} سکسی‌ترین موجودی که در نوشته‌های‌ت پیدا کرده بودم، و دخترکی که پاهایش را \چبر{L-shaped} به هم قفل کرده بود. دخترک اگر روی نیمکت [بی‌حوصله] لم می‌داد و پاهایش هم (همان‌طوری قفل) عقب رفته بود که چه بهتر. چشم‌های‌ش نیمه‌باز بود و یکی از این هودی‌های آبی-فیسبوکی پوشیده بود. و پوزخند البته… پوزخند می‌زد به […]

اسمش را هم \مکث{600} می‌گذارم \پاک{لانتره}تانیا. تا صدای‌ش که کردم بگوید \چبر{“Tanya Here”}. یک جین عشوه‌شتری هم بارَش می‌کنم؛ پیر که شدم لااقل با غلط‌تایپی‌های‌ش بتواند اغوایم کند. یک روز هم قالب‌ش می‌کنم جای جنیفر لوپز، که با استایل \لینک{http://www.youtube.com/watch?v=t4H_Zoh7G5A#t=2m2s}{۲:۲} کلّ استیج‌های دنیا را با خودش برقصاند. تانیای عزیز،\مکث{600} سخت نگیر، دوست داشتی می‌نوشتم «این […]

ما را از بس لابه‌لای کودکی‌های‌مان بزرگ کردند، باورمان نشد، که چایلدهودمان هیچ‌وقت دوست نداشت اینقدر گُنده بشود. گَندَش را در آوردیم. همین دخترک کولِ خودمان اصلاً؛ پای تلفن که می‌خندد، تمام وجودش را از پشت گوشی هُل می‌دهد این طرف خط. دندان‌های‌ش هم معلوم می‌شود حتّی، از همان‌جا. من هم یادم می‌افتد که باید […]

بنویسم از چه؟ به که؟ که چه؟ مغزم چکّه می‌کند روی کاغذ گاهی که چه را ثابت کند؟ که چرا عنوان هیچ‌کدام از نوشته‌های‌م «اگر روزی یک بار عاشقت نمی‌شدم» نشد؟ که چه کار دارم با دنیایی که عاشقانه‌های‌ش هم solely-ادبی هستند و تمام افعالش محذوف؟ کلّ دنیای محذوف من، آماندا، جلوی آینه‌های موازی خلاصه […]