هِی خدا! هِی جان‌کوچولوی بزرگِ کودکی‌های من، اِی خالق هر آنچه هست و نیست و الخ، می‌آیی تبادل \چبر{trick} کنیم؟ خیلی حوصله-سر-بر شدی جدیداً. هِی فدریکو؛ تو هم فاک آف. باشه؟ \بعدی{} حماقت را صرف که کرده‌ام هیچ؛ از حالت اکتیو به پسیو هم برده‌ام. احمقم و خسته. به ذهنم می‌رسد بلافاصله که کدام‌تر؟ نمی‌دانم. […]

\لینک{http://blog.thel.ir/wp-content/uploads/2014/06/Delgir.mp3}{صدا}… برمی‌گردم.. \بعدی{} آدم‌ها چه موجودات دلگیری هستند، وقتی سوزنشان را نخ می‌کنی، تا برایت دروغ ببافند. چقدر می‌چسبد سیگارت را در گوشه‌ای بکشیّ و هیچ‌کس با خنده‌های تو به عقده‌هایش پی نبرد. از آدم‌ها دلگیرم؛ که خوب‌های خودشان را از بد تو موشکافی می‌کنند، و بدهای‌شان را در جیب‌های لباس‌هایی [که دیگر از پوشیدن‌ش […]

با خودم تکرار می‌کنم، «ایزی از اِ کیس»، دنیا می‌ایستد. استغفار می‌کنم. خداهه هم که، خب، زیاد گیر نیست؛ می‌بخشد. تنها می‌شود باز و لعنت می‌کند خودش را که اینقدر زود وا داده. به خودش قول می‌دهد به این سادگی نبخشد دیگر بندگان‌ش را. \بعدی{} بازگشته‌ام. [می‌خواستم بنویسم «باز برگشته‌ام» که دیدم ترکیب طولانی‌ایست به […]

«زمین می‌چرخد.» گالیله گفت. گالیله در واقع زیاد حرف می‌زد. اسم‌ش هم برای همین یک ترکیب مشکوکی گذاشتند که خودش نفهمد، اما بقیه بفهمند و مسخره‌اش کنند. (یادآوری: \چبر{The joke seems to be on me ’cause I’m the one not laughing}) زمین امّا چرخید و، باز من گالیله‌ام. \بعدی{} باز روز، باز شب، باز روز، […]

هنوز دیشب است، یک سال است که شبِ دیوهاست و من، فقط خوابم. \بعدی{} یک سال است که کودکان استوایی از تو یاد می‌گیرند نوشتن و خواندن را، و من هم. [و تمامِ پیام‌بران جام حذفی، که به نیمه‌نهایی رسیده‌اند] \بعدی{} صبح که بی‌دار می‌شوی، کنتورهای تاریخ شروع می‌کنند به انداختن، انداختن تو از من، […]

آن‌وقت‌ها، دنیا می‌ایستاد، به احترام‌مان و، ما می‌نشستیم. می‌نشستیم، تکیه بر جایِ بزرگان، بزرگانی که خودمان بودیم. اصلاً؛ خودمان خدا بودیم آن روزها. روزهایی که خدایان تنها بودند و، آسمان پر از اشک. روزهایی که… راستی، آماندا؛ خدای هشتم رو یادته؟ شنیدی؟ نشنیدی؟ بِذ بگم برات… \بعدی{} دنیا به تمسخر گرفته چرخیدن ما را. دنیا […]

\نت{چه خواب‌های زیبایی می‌بینی آماندا؛ به کابوس‌های من هم سر بزن.} در خواب‌هایم تویی نیست، و من فقط گذشته‌ام. نوری نیست که سوسو بزند از لای واپیچِ سنگ‌ها و؛\مکث{900} پیچِ درختان. نوری نیست که نترسم از تاریکیِ بی‌قید-و-بندِ خواب‌های‌م؛ واقع‌بینانه‌ترین کابوس‌های روزانه. بخوابم؟ بخوابم تا اثبات کنم که چقدر زود بزرگ می‌شوم؟ که چه‌قدر زود […]