فکر نکنم هیچ‌وقت آرزو کرده باشم که جای تو باشم، اینکه چرا هستم … شاید تو آرزو کردی؟ \بعدی{} تا خودت رو مجبور کنی که حتما یه \کد{goto hell;} قبل از \کد{return 0;} بتپونی، بلکه یه فایده‌ای واسش جور کرده باشی. \بعدی{} من هم مردم. مثل خیلی‌های دیگر.

یادش بخیر. مرد. یعنی نمرد، مردوندنش.

می‌لرزید و با عشق سایه می‌ساخت. سرد نبود و به زندگی ادامه می‌داد. یادش می‌آمد و در این میان جرقه می‌زد. کبریتی روشنش نکرده بود و تصمیم نداشت خاموش شود. دیروز خاموش شد، به زور. روی بقایایش خاکستر می‌ریزم. و برایش لالایی می‌خوانم.

فکر کن. دنیا هم اپن‌سورس بود، و لابد کنارش نوشته شده بود: \ltr{Consider making a donation if you’ve found it useful.}

خ: تو چرا اصلا آدم جذابی نیستی؟ م: می‌شه بیشتر توضیح بدی؟ خ: چه می‌دونم، منظورم همون چیزیه که این کفار غرب‌زده بهش می‌گن \چبر{attractiveness} م: خب، چه دلیلی داره که باشم؟ خ: خب، خوبه دیگه. اونوقت خواستنی می‌شی. م: و این چیزیه که دیگران در مورد من احساس می‌کنن. چی به من می‌رسه؟ خ: […]

خودخواهم؟ البته که خودخواهم. خیلی زیاد. شاید برای همینه که خودخواه بودن صفت عالی به حساب میاد.

– مگر مصنوعی‌تر از مترسک هم وجود دارد؟ – مترسک هنوز سر دارد. چه با دست، چه بی‌دست.

لابد مجبور بوده. مثل پتیا، منتهی یه کم عذاب‌آورتر. این هم از ادعای بالای لیبرالیسمش نشأت می‌گیره. و وقتی به این نتیجه رسیدش که بیاد و بگه: «چی کارش کنم؟» با چشم بسته و در حالی که انگار اصلا برام مهم نیستی،  ادای واسیا رو درمی‌آرم و بهش می‌گم: «یه کاریش بکن دیگه.» تا وقتی […]

اگه ازم می‌پرسیدی، حتما بهت می‌گفتم که اشتباه می‌کنی. اصلا شاید برای همین نمی‌پرسی.

از کنارم ویراژ داد و رفت. توی ذهنم گفتم یه \چبر{-ms} بزن ببینیم موومنت‌اسپیدت چنده. فکرنکنم صدای ذهنم رو بشنوه.