احتمالا می‌فهمم. وقتی که وسط جمعی و یادی از یه خاطره می‌شه. و بعد تو، طوری که انگار به شخمت هم نیست، خودت دقیقش رو توضیح می‌دی و بعدش هم دو تا قهقهه تحویل می‌دی. اینکه بیشتر برای اینه که نذاری دیگران اون رو تعریف کنن یا اینکه به خودت/دیگران تلقین/وانمود کنی که برات مهم […]

بذار در کمال ناباوری به آخرین تک‌شاخ کل عالم زل بزنند، اینقدر که اشک توی چشم‌هاشان حلقه بزند و به هق‌هق بیفتند. اگر این لبخندها هم نبود، اوضاع خیلی فرق می‌کرد.

که بگه از وقتی *‍شاد شدی دیگه ما رو تحویل نمی‌گیری، \بعدی{} نکنه تو هم الگوریتم داری؟ نه، جدی، اگه تو هم با اونایی بگو، گوش می‌کنم. \بعدی{} – هنوز دارم از این \لینک{http://www.freelunchdesign.com/games.php?id=6}{برج یخی} بالا می‌رم. – مواظب باش عشق به \چبر{combo} کورت نکنه.

این‌ها از بیخ مشکل دارند، یعنی چه با «قاف» و چه بی‌قاف. منتهی نمی‌خواهند به روی خودشان بیاورند.

ایناهاش، این نقطه‌هه تویی. این‌یکی رو می‌بینی؟ اون هم منم. حالا هرچقدر زور بزنی فرق نمی‌کنه.

این هم روز اول. خوب نبود. ولی افتضاح هم نبود.

و کاملا پروفشنال ادای نفهم‌ها را در می‌آورد. خدایا، هلپ.

خیلی حال کردم وقتی گفتش نمره‌ی اضافه داره، همه (به جز من و یکی دو نفر دیگه) مثل چی شروع کردن به نوشتن و تحویل دادن. اینکه می‌خواست همین اتفاق بیفته یا نه رو نمی‌دونم، اما من که خیلی خنده‌ام گرفت.

یادته؟ بعدش هم طبق معمول، تو یه لبخند کجکی تحویلم دادی. تقریبا تموم شده. هرجوری باشه، داره تموم می‌شه.

این یک هفته هم می‌گذرد. امتحان‌ها هم شروع می‌شود. حتی امتحان‌ها هم تمام می‌شوند. و اینکه چرا اینقدر هوا سرد است؟