شده‌ایم اکوسیستم منطقه. زیست‌بوم. ما. خودِ خودِ مان را می‌گویم. در عمق خودِ مان گم می‌شویم. یادِ من می‌آید از کجا رفتم. از همان جایی که صدای تنهایی می‌داد. بوی تنهایی. مزّه‌ی تنهایی گاهی حتّی. و نگاه‌هایی که معنا نداشت. و نگاه‌هایی که معنا نداشت. و نگاه‌هایی که معنا… یادِ مان می‌آید به کجا رفتیم. […]

«دلِ من… یک قرار طولانی با تو در بینِ راه می‌خواهد پشتِ فرمان بخواب، راننده مرگ یک اشتباه می‌خواهد پشت یه کوه، کوه می‌مونه پشت یک مردِ خسته‌دل، یک زن هی نگو مثلِ کوه محکم باش کوه هم تکیه‌گاه می‌خواهد عشق یعنی بدونِ تو رفتن عشق یعنی هزار و یک افسوس عشق یک جادّه‌ی خطرناکه […]

از خواب پریدم. به پهنای صورت‌ می‌خندیدم. چند ثانیه‌ای طول کشید تا بفهمم خواب بوده. اگر پارسال بود شاید بر حسب این خواب یک تصمیمی هم می‌گرفتم حتّی؛ حالا اما؛ اعتقادم را به خواب‌ها از دست داده‌ام. و به کو-اینسیدنس‌ها. و به نگاه‌ها. حالا؛ من به اتّفاقات ایمپلیسیت زندگی حتّی فکر هم نمی‌کنم. خودمانیم؛ هدف […]

برایش توضیح می‌دم. یا لااقل زور می‌زنم. آ: «مثلاً زندگی‌ای که تتریس بود و ما شطرنج بازی‌ش کردیم. \لینک{https://medium.com/life-learning/your-life-is-tetris-stop-playing-it-like-chess-4baac6b2750d}{مگه نه؟}» فهمیده… تعجّب می‌کنم. [و زیرِ لب خودم را به خاطر جدّی نگرفتن دیگران لعنت] آرام می‌شوم. لبخندک‌ک‌ی هم می‌زنم حتّی. م: «راستی آنابل؛ قرار بود تا چند بشمارم؟ از دستم در رفت باز.»

کلّ غرغرهای گذشته‌ام چس‌ناله به نظر می‌رسند؛ دوری، خستگی، روزمرگی. هِه؛ گه‌خوری‌های اضافی. کدام خودکشی؟ از چه کسی فرار کنیم؟ به چه کسی فرار کنیم؟ از خودمان به خود-آی-مان؟ از نا-خود-های‌مان به نا-خدای-مان؟ از بیخودی-های‌مان به بی-خودی-های‌مان؟ \بعدی{} به هر حال من مانده‌ام و دنیایی که اساساً «» است. [کلمه‌اش را نمی‌دانم. یک ماه است […]

خیلی پسیو «نایتس این وایت سَتین» می‌خواند. شُل می‌خواند. من هم برایش وِل می‌زنم؛ که نفهمد بلد نیستم. استیلِ تخمم هم نیستی دکلمه می‌کند: «یِس آی لاو یو». مکث می‌کنیم؛ می‌فهمیم چه گندی زده‌ایم. [حسّ خوبیست که بدانید تنها کسی نیستید که گند زده] چشم‌هامان را می‌بندیم. م: «از اوّل.»

آدم‌ها برمی‌گردند. بومرنگ باشند انگار. همه‌شان کانتمپورری دنسر شده‌اند؛ من پر از سکوت. قیفِ اسپلیت زدن‌هاشان را می‌دهند؛ من ساکت. نگاه‌شان می‌کنم. دنیا اسلوموشن شده باشد انگار. جذّاب‌ترین حرکات‌شان حوصله‌سربر است. حرفه‌ای‌ترین ریتم‌های‌شان تکراری. فکری می‌شوم… از چه‌روزی دنیا کند شد؟ \بعدی{} می‌بازم. شب‌ها را ۳ ساعته می‌کنم و، زمان را به نفع خودم مصادره. […]