دو تا از ستاره‌های آسمون رو انتخاب می‌کنم. یه خط رسم می‌کنم که از جفتشون بگذره. یه طرفش آخرش با زمین برخورد می‌کنه و اون‌یکی اونقدر دور می‌شه که بی‌خیالش می‌شم. نه، نشد. از اول.

خواب، اینجا هم ساکته. همون bound اشتباهی که دیگران عادت کردن روی من بزنن. \بعدی{} بزرگتر که شدم، یاد کودکیم که افتادم، یک کتاب می‌نویسم و اسمش را «چشم گربه‌ها» می‌گذارم. راستی، گربه‌ها گریه هم می‌کنند؟

\ltr{Don’t believe in what you hear, And only half of what you see} اگر دنیا یک Grid باشد: روی خط y = 0 پر از حقیقت است و بقیه‌ی صفحه پر از دروغ است. هر انسانی روی یک نقطه به مختصات x و y = 0 قرار گرفته و به مثبت بی‌نهایت محور xها نگاه […]

راستی، دفعه‌ی بعدی که خواستی در مورد Inverse Branch Factor حرف بزنی، یه کم بیشتر خاطره بگو، خوش می‌گذره.

گاهی اصلا فکر نمی‌کنم و گاهی فقط فکر می‌کنم. دوست ندارم به فکر نکردن‌هایم فکر کنم. من و تفکرهای بی حد و نصابم فقط مجبوریم با هم باشیم. \بعدی{} من دقیقا چقدر کله‌خرم اگه ببینم و قبول نکنم؟ قبول، باختم، می‌شه Leave بدم؟

برو توی Settings و گزینه‌ی Real-Time Protection رو خاموش کن. شاید اینطوری یه کم از حقیقت رو بفهمی.

\ltr{A plain yellow dress. That’s all that separated Sarah from the throngs.}

فکر نکنم هیچ‌وقت آرزو کرده باشم که جای تو باشم، اینکه چرا هستم … شاید تو آرزو کردی؟ \بعدی{} تا خودت رو مجبور کنی که حتما یه \کد{goto hell;} قبل از \کد{return 0;} بتپونی، بلکه یه فایده‌ای واسش جور کرده باشی. \بعدی{} من هم مردم. مثل خیلی‌های دیگر.

یادش بخیر. مرد. یعنی نمرد، مردوندنش.

می‌لرزید و با عشق سایه می‌ساخت. سرد نبود و به زندگی ادامه می‌داد. یادش می‌آمد و در این میان جرقه می‌زد. کبریتی روشنش نکرده بود و تصمیم نداشت خاموش شود. دیروز خاموش شد، به زور. روی بقایایش خاکستر می‌ریزم. و برایش لالایی می‌خوانم.