در مورد توهم توطئه چیزی شنیدی؟ راه حل ساده‌ست، نخواب تا کابوس نبینی.

احتمالا می‌فهمم. وقتی که وسط جمعی و یادی از یه خاطره می‌شه. و بعد تو، طوری که انگار به شخمت هم نیست، خودت دقیقش رو توضیح می‌دی و بعدش هم دو تا قهقهه تحویل می‌دی. اینکه بیشتر برای اینه که نذاری دیگران اون رو تعریف کنن یا اینکه به خودت/دیگران تلقین/وانمود کنی که برات مهم […]

این‌ها از بیخ مشکل دارند، یعنی چه با «قاف» و چه بی‌قاف. منتهی نمی‌خواهند به روی خودشان بیاورند.

دو تا از ستاره‌های آسمون رو انتخاب می‌کنم. یه خط رسم می‌کنم که از جفتشون بگذره. یه طرفش آخرش با زمین برخورد می‌کنه و اون‌یکی اونقدر دور می‌شه که بی‌خیالش می‌شم. نه، نشد. از اول.

\ltr{A plain yellow dress. That’s all that separated Sarah from the throngs.}

می‌لرزید و با عشق سایه می‌ساخت. سرد نبود و به زندگی ادامه می‌داد. یادش می‌آمد و در این میان جرقه می‌زد. کبریتی روشنش نکرده بود و تصمیم نداشت خاموش شود. دیروز خاموش شد، به زور. روی بقایایش خاکستر می‌ریزم. و برایش لالایی می‌خوانم.

– مگر مصنوعی‌تر از مترسک هم وجود دارد؟ – مترسک هنوز سر دارد. چه با دست، چه بی‌دست.

خم می‌شود اما دولا نمی‌شود.