این حس سریع‌سریع تایپ کردن را دوست دارم.
من عاشق وی‌آی‌اِم شدم، فقط چون هیچ‌وقت از نوشتن نمی‌ایستی. همیشه یا داری می‌نویسی، یا اصلاح می‌کنی، یا بیخودی لابه‌لای متن بالا-و-پایین می‌شوی.
همیشه وانمود می‌کنی که دستت [وسط صفحه] مشغول یک کار مفید است. عاشقِ این خود-مفید-بینیِ مزمن.
چون برعکس تمام ادیتورهای کسل‌کننده‌ی دیگر، \چبر{undo} کردن آسان‌ترین اتّفاق روزمره است. آنقدر که فقط نگه داشتنِ \چبر{u} هم برای فرار به گذشته کفایت می‌کند. اینجا، همه می‌فهمند که هر اشتباهی «معذرت‌خواهی» نمی‌طلبد.
احمق‌های ویم‌کار خوب می‌دانند که \چبر{redo} کردن، تکرار یک اشتباه است، باید «کنترل»شده عمل کرد. احمق‌های \چبر{vim}‍کار خیلی چیزهای دیگر را هم بهتر از آلترنتیوهای‌شان می‌فهمند. از آن‌هایی که راست-به-چپ بودن را \چبر{natively} ساپورت می‌کنند حتی.