وقتَش شده که \لینک{blog://41864765am/}{حسرت} بخورم.
به تمام آن‌هایی که بودند و حالا نیستند و من،
حتی در ضمیر ناخودهاگائم هم کمترین تلاشی برای ریکاور کردن‌شان نداشتم.
من، از کلِّ آن چیزی که \چبر{digital privacy} می‌نامیدم، فقط دنبال دو-سه جین عکس بودم.
و حالا،
حالا تنها چیزی که از ژانویه‌ی پیش مانده بود، وجود خارجی هم ندارد حتی.
\نت{در «لابه‌لائگی»های‌م هم اگر گم بشوم که، چه بهتر.}
\بعدی{}
به احترام \چبر{wp-admin}، تمام ساعت‌ها \چبر{hide} می‌شوند،
و تمام «او»ها، خیلی راحت «تو» می‌شوند.
چون «وقتی همه می‌میرند، او زنده است»[1]

[1]:
\چبر{\نقل{… she was alive when everyone else kept dying on me …}{Max Payne}}