حواسم نیست.
نیست، اما پرت هم نشده.
خودش، با اختیاری که از دیروز برایش قائل شده‌ام،
رفته تا برای رعایت آداب و رسوم گل بچیند،
«و اگر هوا بارانی باشد که چه بهتر…»
\بعدی{}
و بعضی دلداری‌ها،
اگر چه مفهوم‌شان اندازه‌ی \چبر{“I’ve been alone all the time”} ارزش دارد،
حتی اندازه‌ی حرف‌های پسرک [که به دروغ گفته بود مسواک زده تا زودتر بخوابد] هم بویی از واقعیت نبرده‌اند.