خ: خوبی؟
م: اوهوم.
خ: ولی نیستی.
م: چطور؟
خ: من می‌فهمم که فرق کردی.
م: اوهوم.
خ: و این یعنی …؟
م: تو بگو.
خ: خسته شدی؟
م: از …؟
خ: خودت؟
م: یعنی تو؟
خ: آره؟
م: آره.
\بعدی{}
غرور یعنی اینکه یادت نیاد آخرین باری رو که با یکی دردِدل کردی، و من، حتی اگه برای عمل کردن به قولم رأس ساعت ۱۲ استاتوسم رو به \چبر{“A new day has come”} عوض کنم، هنوز خودم هستم که یه کم متفاوت (و نه غیرمنتظره) شده.
غیرمنتظره‌گی‌های من برای احمقانه بودنم و تابو[ت]ساز شدنم کافیست.