«پر از سخنم؛ تویی و منم؛ چگونه نبارم؟»
لبخند می‌زنم. این روزها را فقط لب‌خند می‌زنم.
[من را اگر بشناسید می‌دانید که سخت لبخند می‌زنم. این روزها امّا…]
این روزها؛ روزهایی که با دیروزها لیترالی «هیچ» فرقی نکرده‌اند.
روزهایی که همان‌قدر تلخند؛ همان‌قدر سخت؛ همان‌قدر پرفشار.
روزهایی که حالا امّا دوباره معنی می‌دهند؛ دوباره معنی می‌سازند.
یک نفسِ راحت می‌کشم؛ حالا با خیال راحت باز لذّت می‌برم. از نگاه کردنِ زیرچشمی و تحلیلِ دانش-لابد-جو-هایی که در ۷ لایه‌ی مختلف لاس می‌زنند: اپلیکیشن تا فیزیکال.