میشل مجسمه‌ی خوبیست؛ و به نسبت مجسمه بودنش هم خوب می‌رقصد انصافاً.
دل‌تان نمی‌خواست جای میشل بودید؟
احمقانه نیست که هیچ‌وقت نمی‌توانیم «بچگی میشل» را تجربه کنیم؟ که فقط یک بار ۷ ساله بودیم؟ که حال‌مان گیر گذشته‌ست و آینده‌مان گیرِ بی‌حالی‌مان؟
آینده‌مان راستی… آن روزها [اگر هنوز روز مُد بود البته] زیر درخت زیتون می‌نشینیم و بین کبوترها صلح پخش می‌کنیم. «دست کبوترای عشق» هم به یاد هایده پخش می‌کنیم. یا حافظ اصلاً: بیا تا گل… گل گل گل گلرنگ
\بعدی{}
“Here’s your one phone call. Make it a good one.”
“909-230-12-0-2”