تو حتی معنی یک کلمه از حرف‌های من رو نمی‌فهمی. و البته این که این انتظار بی‌جای من ریشه توی کدوم آبسشن دوران کودکی داره، احتمالا خودت بهتر می‌دونی. تو می‌دونی که سخت‌ترین بخش یه مکالمه برای من، یکی احوال‌پرسی اولشه (که به بهانه‌ی *شادی، ختم به \چبر{merC & U?} می‌شه) و یکی خداحافظی آخرش (که در بهترین حالت با \چبر{sry, gtg, bye} خلاصه می‌شه) تو بهتر می‌دونی که چرا بعضی وقت‌ها، وسط یه بحث مهم ساکت می‌شم و حرف نمی‌زنم. تو خوب می‌دونی که من از ترک عادت‌های قدیمی برای جوین شدن به هبیت‌های جدید بی‌زارم. و البته، تو از خیلی جهات من رو بهتر از خودم می‌شناسی، کلا اعتراف می‌کنم که آدم‌شناس خوبی هستی.